PINALAYAS AKO NG ASAWA KO SA SARILI KONG BAHAY PARA PATIRAHIN ANG BUNTIS NIYANG SEKRETARYA.

PINALAYAS AKO NG ASAWA KO SA SARILI KONG BAHAY PARA PATIRAHIN ANG BUNTIS NIYANG SEKRETARYA. NAKANGITI PA SIYANG NANGAKONG “AALAGAAN NIYA AKO”, NANG HINDI NIYA ALAM NA MAWAWALA ANG LAHAT SA KANYA.

KABANATA 1: Ang Mga Maleta sa Labas ng Pinto

Ako si Cassandra, tatlumpu’t limang taong gulang. Ako ay isang tahimik na negosyante. Nagtatrabaho ako mula sa bahay kaya inakala ng marami—pati na ng asawa kong si Julian—na isa lamang akong simpleng maybahay na umaasa sa kanya.

Si Julian ay isang Operations Director sa isang kilalang logistics firm. Matikas, ambisyoso, at mapagmataas. Limang taon na kaming kasal. Inakala kong masaya kami, hanggang sa dumating ang hapon ng aming anibersaryo.

Umuwi ako galing sa pamimili ng mga gagamitin sana namin para sa isang romantic dinner. Ngunit nang buksan ko ang malaking pintuan ng aming mansyon sa Ayala Alabang, hindi bulaklak o halik ang sumalubong sa akin.

Tatlong malalaking maleta ko ang nakakalat sa sala.

Napakunot ang noo ko. “Julian? Anong ibig sabihin nito? Bakit nakaimpake ang mga gamit ko?”

Bumaba si Julian mula sa malaking hagdanan. Nakasuot siya ng pambahay na shorts at polo shirt. Nakangisi siya. At sa likod niya, nakasunod ang kanyang bente-kwatro anyos na sekretarya, si Vanessa—nakahawak sa kanyang umbok na tiyan na marahil ay nasa limang buwan na.

“Cassandra, mabuti at nandito ka na,” kalmadong sabi ni Julian, walang kahit anong bakas ng konsensya sa mukha. Naglakad siya palapit sa akin. “Maghiwalay na tayo. Buntis si Vanessa. Kailangan niya ng malaking espasyo para sa anak namin, kaya napagdesisyunan ko na dito na siya titira. Ikaw ang kailangang umalis.”

Nabitawan ko ang mga paper bags na dala ko. Tinitigan ko ang babaeng nasa likod niya. Si Vanessa ay nakangiti nang nakakaloko, tinitignan ang mga mamahaling chandeliers at paintings ko na parang siya na ang bagong reyna ng bahay.

“P-Papalayasin mo ako?” nanginginig kong tanong. Hindi dahil sa takot, kundi sa labis na pagkabigla sa kakapalan ng mukha niya. “Sa sarili kong bahay?!”

Tumawa si Julian at tinapik ang balikat ko. Isang tapik na puno ng kayabangan.

“Cassandra, wag na tayong maglokohan. Nakapangalan sa akin ang Deed of Sale dahil ako ang nag-asikaso ng mga papeles noong binili natin ‘to, ‘diba?” mahinahon niyang paliwanag, habang isinusuot ang kanyang peke at nakakainis na ngiti ng pagiging “mabait.” “Pero wag kang mag-alala. Aalagaan pa rin naman kita. Umupa ako ng isang maliit na apartment para sa’yo sa Quezon City. Bayad na ‘yon ng dalawang buwan. Ibibigay ko rin sa’yo ang luma kong kotse para may magamit ka. Mabait pa rin naman akong asawa.”

KABANATA 2: Ang Laro ng Isang Reyna

Gustong sumabog ng dibdib ko sa galit. Gusto kong sabunutan si Vanessa at sampalin si Julian hanggang sa magising siya sa kahibangan niya.

Pero bilang isang babaeng pinatakbo ang sariling imperyo, natutunan ko na ang emosyon ay kalaban ng isang perpektong estratehiya. Tinitigan ko ang nakangising mukha ni Julian. Inisip niyang isa akong mahina at walang-alam na babae.

Huminga ako nang malalim. Pinalitan ko ang galit sa aking mukha ng isang malungkot at talunang ekspresyon.

“G-Ganoon ba, Julian?” pabulong kong sagot, nagkukunwaring naiiyak. “Wala na ba talaga akong magagawa? Pamilya na ba talaga kayo?”

Umirap si Vanessa. “Mabuti naman at naiintindihan mo, Ate. Stressful kasi sa baby kapag may negative energy sa paligid. Kunin mo na ‘yang mga maleta mo at tatawagin ko na ang driver para ihatid ka.”

“Sige. Aalis na ako,” tahimik kong sabi. Kinuha ko ang aking mga maleta. Bago ako lumabas ng pinto, lumingon ako kay Julian. “Sana, Julian, maging masaya ka sa desisyon mo. At sana… alagaan ka rin ng bahay na ito.”

Ngumiti lang si Julian at ikinaway ang kanyang kamay. “Thanks, Cass. Ingat ka!”

Nang maisara ko ang malaking pintuang bakal, nawala ang pekeng luha ko. Pinalitan ito ng isang malamig at nakakakilabot na ngiti. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking abugado na si Atty. Miranda.

“Attorney,” malamig kong utos. “Kinagat na ni Julian ang pain. I-finalize na natin ang ‘Operation Checkmate’. Hayaan mo muna silang mag-enjoy sa bahay ko nang isang linggo. Gusto kong masanay muna sila sa karangyaan bago ko sila ibagsak sa lupa.”

KABANATA 3: Ang Lihim sa Likod ng Titulo

Ang hindi alam ni Julian, isa siyang napakalaking tanga.

Totoo, nakapangalan sa kanya ang Deed of Sale na pinirmahan limang taon na ang nakalipas. Pero bago pa man niya i-file ang dokumentong iyon sa Registry of Deeds, inilipat ko na ang pondo at titulo ng lupa sa ilalim ng Cassandra Holdings Inc.—ang aking kumpanya.

Ang Deed of Sale na hawak niya ay isang walang kwentang piraso ng papel dahil hindi ito kailanman narehistro sa gobyerno. At paano nakalusot ito? Dahil ang broker na nag-asikaso ng papeles ay matalik kong kaibigan, at ginawa namin ito dahil matagal na akong naghihinala na may kalokohang ginagawa si Julian sa mga finances namin.

Bukod doon, may isa pang lihim si Julian. Ang logistics firm kung saan siya nagtatrabaho bilang Director? Isa lamang iyon sa napakaraming sangay ng kumpanyang pag-aari ko. Oo, ako ang boss ng kumpanyang pinapasukan niya, ngunit gumagamit ako ng mga proxy directors kaya hindi niya alam na ako ang nagpapasweldo sa kanya.

At nitong nakaraang buwan, nadiskubre ng auditing team ko na nagnanakaw si Julian ng milyun-milyong piso mula sa pondo ng kumpanya para ipambili ng mga mamahaling regalo, sasakyan, at alahas para sa kabit niyang si Vanessa!

Inihanda ko na ang lahat. Oras na para sa huling pag-atake.

KABANATA 4: Ang Housewarming ng mga Magnanakaw

Isang linggo ang lumipas. Upang ipagmalaki ang kanilang “tagumpay”, nag-host sina Julian at Vanessa ng isang malaking Housewarming Party sa aking mansyon. Imbitado ang mga kaibigan ni Julian, ang pamilya ni Vanessa, at ilang mga katrabaho.

Linggo ng hapon, habang nag-iinuman sila sa tabi ng infinity pool, bumukas ang malaking gate ng mansyon.

Pumasok ako. Nakasuot ako ng isang napakamahal na scarlet red suit, nakasuot ng shades, at naglalakad nang may matinding awtoridad. Sa likod ko ay si Atty. Miranda, apat na gwardya, at dalawang pulis na may hawak na Warrant of Arrest.

Tumigil ang musika. Nabitawan ni Vanessa ang hawak niyang baso ng juice.

“C-Cassandra?!” gulat na sigaw ni Julian, namumutla. Mabilis siyang naglakad palapit sa akin, galit na galit. “Anong ginagawa mo rito?! Diba pinalayas na kita?! Nakakahiya sa mga bisita, lumabas ka nga!”

Akmang hahawakan niya ako sa braso nang harangin siya ng dalawang pulis. Napakagat-labi si Julian sa gulat.

“Huwag mo akong hahawakan gamit ang marurumi mong kamay, Julian,” malamig kong sabi, inaalis ang aking shades. Tiningnan ko ang mga bisita nila na ngayon ay nakatayo at nagtataka. “Pasensya na sa abala, everyone. Pero kailangan ko nang bawiin ang bahay ko mula sa dalawang squatters na ito.”

“Squatters?!” matinis na sigaw ni Vanessa, humalukipkip. “Bahay ‘to ng asawa ko! May titulo siya!”

Tumango ako kay Atty. Miranda. Inilabas niya ang opisyal na titulo mula sa Registry of Deeds.

“Mr. Julian,” pormal na anunsyo ng abugado. “Ang bahay na ito ay pag-aari ng Cassandra Holdings Inc. bago pa man kayo ikasal. Ang papeles na hawak ninyo ay peke at walang bisa. Technically, kayo ay nag-trespass sa pribadong ari-arian.”

Nanlaki ang mga mata ni Julian. “P-Peke?! Hindi totoo ‘yan! Ako ang bumili nito!”

“Gamit ang alin, Julian? Gamit ang sweldo mo?” malamig kong tanong, unti-unting lumalapit sa kanya. “O gamit ang limang milyong piso na ninakaw mo mula sa Prime Logistics?”

KABANATA 5: Ang Pagguho ng Mundo ni Julian

Tila binagsakan ng semento ang mukha ni Julian. Nanginig ang mga tuhod niya.

“P-Paano mo nalaman ‘yon…?” utal niyang bulong.

“Dahil ako ang nagmamay-ari ng kumpanyang pinapasukan mo,” ngisi ko. “At bilang CEO, sinampahan na kita ng patung-patong na kaso ng Qualified Theft, Embezzlement, at Corporate Fraud. Kaya narito ang mga pulis.”

Lumapit ang mga pulis kay Julian at sapilitang ipinosas ang kanyang mga kamay sa likod.

“Sir, you have the right to remain silent,” sabi ng pulis habang binabasa ang Miranda Rights.

Nagwala si Julian. “Cassandra! Asawa mo ako! Pamilya tayo! Parang awa mo na, wag mo akong ipakulong! Ibabalik ko ang pera!”

“Wala ka nang ibabalik dahil i-fi-freeze ng korte ang lahat ng bank accounts mo,” sagot ko, walang kahit anong awa sa mga mata. Humarap ako kay Vanessa, na ngayon ay nanginginig at umiiyak sa takot nang makitang inaaresto ang kanyang “mayamang” nobyo.

“A-Ate… wala po akong alam! Niloko niya rin po ako!” biglang bawi ni Vanessa, sinusubukang iligtas ang sarili niya.

Tinitigan ko siya. “Wala akong pakialam sa’yo, Vanessa. Binibigyan kita ng limang minuto para ilabas ang lahat ng gamit mong fake designer bags sa bahay ko. Kung hindi, itatapon ‘yan ng mga gwardya ko sa swimming pool.”

Sa mismong harap ng mga bisitang inimbitahan nila para magyabang, kinaladkad ng mga pulis si Julian palabas ng mansyon habang humahagulgol at humihingi ng tawad. Si Vanessa naman ay tarantang nag-impake ng kanyang mga damit sa loob ng garbage bags at umiiyak na naglakad palabas ng gate, iniwanan ng sarili niyang pamilya na nahihiyang madamay sa iskandalo.

Nang malinis na ang bahay at makaalis ang lahat, umupo ako sa aking paboritong sofa sa sala. Humigop ako ng mainit na tsaa, pinagmamasdan ang tahimik at malinis kong mansyon.

Sabi niya, aalagaan niya ako matapos niya akong palayasin. Nakakatawa, dahil sa huli, ako ang nag-alaga sa kanya… binigyan ko siya ng libreng kwarto at pagkain—sa loob ng Maximum Security Prison.

Minsan, kapag binato ka ng bato, huwag kang umiyak. Kolektahin mo ang mga bato at gamitin ito para itayo ang pader na dudurog sa kanila.